Αυτό το αρχείο εικόνας διανέμεται με τους όρους της άδειας Creative Commons / Αναφορά προέλευσης - Παρόμοια Διανομή 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-SA 3.0) Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο για την πρώτη βόλτα σταματάω στην Αγ. Κυριακή να ανάψω ένα κεράκι ,όμορφη εκκλησία ,εδώ ο φίλος μου ο Αλέξης είχε παντρευτεί την vesela ,είχε γίνει χαμός στον γάμο του . Συμφοιτήτρια του, την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα ,ένα «απρόοπτο» γεγονός όμως τους ανάγκασε να παντρευτούν ποιο γρήγορα από ότι ίσως υπολόγιζαν . Οι γονείς του δεν μπόρεσαν να αποδεχτούν το γεγονός και γι αυτό ο γάμος έγινε στην Σόφια ,μόνο ένας θειος του είχε έρθει από την Ελλάδα . Ο Αλέξης ήταν ράκος, όλοι οι φίλοι του είχαμε συμπαρασταθεί πολύ εκείνη την περίοδο και κάναμε τα πάντα για να τον κάνουμε να νοιώσει όμορφα ,είχε πάρει μια πολύ δύσκολη αλλά αντρίκεια απόφαση .Δυο τρεις φίλοι είχαμε αναλάβει να του οργανώσουμε ένα γλέντι μετά το γάμο και αν και έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε είναι ακόμα χαραγμένο στη μνήμη μου ,αυθεντικό χωρίς κυριλίκια και τυπικουρες .Μετά δυο χρόνια επιστρέφει στην Ελλάδα παρατώντας τις σπουδές , από τότε αγνοείται η τύχη του. Συνεχίζω να περπατάω προς την vitosha ο οποίος από ανέκαθεν ήταν ο ποιο εμπορικός δρόμος της πόλης. Βέβαια δεν έχει και μεγάλη σχέση με το παρελθόν μιας και την θέση των τριτοκοσμικών και παρακμιακων μαγαζιών που υπήρχαν τότε, έχουν πάρει φιρματα καταστήματα με εντυπωσιακές βιτρίνες και επώνυμα προϊόντα .Είχα πάθει πλάκα όταν είχα πρωτόπαει στην Σόφια με τα μαγαζιά τους, μου φαινόταν πολύ περίεργα , πολλές φορές δεν μπορούσες να καταλάβεις ακριβώς τι πωλούσαν μιας και ανάμεσα στα ρούχα και τα παπούτσια μπορεί να έβλεπες να πουλάνε και χαρτί υγείας ή τσιγάρα ή ακόμα ποιο ακραίο να έχουν έξω τραπεζάκια και να σερβίρουν καφέ. Ο δρόμος είχε ελάχιστο κόσμο, το τραμ λόγω έργων μετρό δεν περνάει προσωρινά από την vitosha , όποτε μόνο με τα πόδια μπορεί κάποιος να μετακινηθεί .Το κρύο άρχιζε να δυναμώνει ,σταματάω ανάμεσα σε δυο πολυτελέστατες βιτρίνες σε μια γριούλα που πουλούσε σκουφάκια ,αγοράζω ένα για να σκεπάσω τα παγωμένα μου αυτιά. Είχα φάει κώλυμα με το bingo ένα διάστημα , εθιστικο παιχνίδι. Στο τέρμα της οδού αν κοιτάξεις ευθεία, βρίσκεται το NDK ,πολιτιστικό κέντρο ,πολλαπλών χρήσεων. Επειδή εμένα κοντά συχνά επισκεπτόμασταν την πολύ όμορφη πλατειά που βρίσκεται μπροστά από το πολιτιστικό κέντρο .Στο τέλος της πλατειάς και πίσω από το πολιτιστικό κέντρο υπάρχει μια πεζογέφυρα που την ενώνει με το Hilton, ίσως το καλύτερο ξενοδοχείο αυτή τη στιγμή στην Σόφια .Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο δρόμος που βρίσκεται από την αριστερή πλευρά του NDK μάζευε όλα τα κατακάθια της πόλης ,τώρα βέβαια ήταν γεμάτος με καταστήματα που στις βιτρίνες τους έβλεπες συνολακια με τετραψήφια νούμερα.
Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου σε γνώριμα μονοπάτια στρίβω στην hrbotev και περπατώντας αργά αργά μιας και κάθε γωνία του δρόμου μου θύμιζε κάτι φτάνω στην οδό parcevic ,κοντοστέκομαι μπροστά σε μια παλιά οικοδομή ,τα μάτια μου βουρκώνουν λες και έβλεπα το μεγαλύτερο αξιοθέατο του κόσμου .Όμορφες εικόνες περνάνε ενστικτωδώς μέσα από το μυαλό μου. Η πολυκατοικία που εμένα τότε ήταν μια μικρογραφία της βουλγάρικης κοινωνίας ,στον ισόγειο έμενε η νοσταλγός του παρελθόντος που από συνήθεια λόγω του ρόλου του καρφιού που είχε στην κομουνιστική Βουλγαρία παρακολουθούσε ποιος έμπαινε και ποιος έβγαινε στο κτίριο ,στο πρώτο και στο δεύτερο ο οικογενειάρχης που πάλευε καθημερινά για το μεροκάματο και έβλεπε ότι πολύ γρήγορα το όνειρο του καπιταλισμού άρχιζε να ξεθωριάζει, στον τρίτο η τσαχπίνα νοσοκόμα όλο χάρη και cas dorean paichnidia toy kazino νάζι ,στον τέταρτο ο τσόγλανος έλληνας φοιτητής, στον πέμπτο ο νεόπλουτος επιχειρηματίας που όλο καμάρι οδηγούσε την καινούργια του BMW,και η συνταξιούχος που νοίκιαζε ένα δωμάτιο για να αυξήσει το εισόδημα της. Ήταν πολλοί τότε ,συγγενείς κυρίως , που αν είχαν δυο σπίτια μαζευόντουσαν σε ένα για να μπορούν να νοικιάζουν το άλλο ώστε να έχουν ένα προσθετό εισόδημα , δύσκολες καταστάσεις. Το σπίτι μου ήταν σε πολύ καλή κατάσταση παρότι το κτίριο είναι 60 χρόνων περίπου , το πολύ θετικό που είχε όμως και αυτό που ζήλευαν και οι περισσότεροι ήταν η τοποθεσία του μιας και είναι στην καρδιά του κέντρου. Μια ανατριχίλα που έπιασε όλο μου το κορμί από τον δυνατό αέρα που άρχιζε να φυσάει με “ξυπνάει” απότομα και συνειδητοποιώ ότι πλησίαζε η ώρα που θα συναντούσα τον zoro νούμερο 1. Ο zoro δεν είναι βούλγαρος ,Σερραίος ελληναράς είναι που από το 93 μένει μόνιμα στην Σόφια .Γιώργο το λένε το παιδί ,zoro είναι το χαϊδευτικό του georgi στα βουλγάρικα και με τα χρόνια πια τον φωνάζουν έτσι .Με υποδέχτηκαν στο σπίτι τους στο lozenec,με την γυναίκα του την galya, και τον μικρό Βασιλάκη .Έξυπνο παιδί, μαζί με της σπουδές του ψαχνόταν και επαγγελματικά, τα έχει καταφέρει μια χαρά και χάρηκα πολύ για αυτόν. Η ώρα όμως είχε περάσει ,χαιρετηθήκαμε και δώσαμε ραντεβού για το καλοκαίρι στην αγαπημένη μας Χαλκιδική Επιστρέφω στο ξενοδοχείο ,λίγη ώρα χαλάρωση και είμαι έτοιμος για μια νυχτερινή βόλτα στους παγωμένους δρόμους της πόλης.
Αυτό το αρχείο εικόνας διανέμεται με τους όρους της άδειας Creative Commons / Αναφορά προέλευσης - Παρόμοια Διανομή 3.0 Μη εισαγόμενο (CC BY-SA 3.0) Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο για την πρώτη βόλτα σταματάω στην Αγ. Κυριακή να ανάψω ένα κεράκι ,όμορφη εκκλησία ,εδώ ο φίλος μου ο Αλέξης είχε παντρευτεί την vesela ,είχε γίνει χαμός στον γάμο του . Συμφοιτήτρια του, την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα ,ένα «απρόοπτο» γεγονός όμως τους ανάγκασε να παντρευτούν ποιο γρήγορα από ότι ίσως υπολόγιζαν . Οι γονείς του δεν μπόρεσαν να αποδεχτούν το γεγονός και γι αυτό ο γάμος έγινε στην Σόφια ,μόνο ένας θειος του είχε έρθει από την Ελλάδα . Ο Αλέξης ήταν ράκος, όλοι οι φίλοι του είχαμε συμπαρασταθεί πολύ εκείνη την περίοδο και κάναμε τα πάντα για να τον κάνουμε να νοιώσει όμορφα ,είχε πάρει μια πολύ δύσκολη αλλά αντρίκεια απόφαση .Δυο τρεις φίλοι είχαμε αναλάβει να του οργανώσουμε ένα γλέντι μετά το γάμο και αν και έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε είναι ακόμα χαραγμένο στη μνήμη μου ,αυθεντικό χωρίς κυριλίκια και τυπικουρες .Μετά δυο χρόνια επιστρέφει στην Ελλάδα παρατώντας τις σπουδές , από τότε αγνοείται η τύχη του.
Συνεχίζω να περπατάω προς την vitosha ο οποίος από ανέκαθεν ήταν ο ποιο εμπορικός δρόμος της πόλης. Βέβαια δεν έχει και μεγάλη σχέση με το παρελθόν μιας και την θέση των τριτοκοσμικών και παρακμιακων μαγαζιών που υπήρχαν τότε, έχουν πάρει φιρματα καταστήματα με εντυπωσιακές βιτρίνες και επώνυμα προϊόντα .Είχα πάθει πλάκα όταν είχα πρωτόπαει στην Σόφια με τα μαγαζιά τους, μου φαινόταν πολύ περίεργα , πολλές φορές δεν μπορούσες να καταλάβεις ακριβώς τι πωλούσαν μιας και ανάμεσα στα ρούχα και τα παπούτσια μπορεί να έβλεπες να πουλάνε και χαρτί υγείας ή τσιγάρα ή ακόμα ποιο ακραίο να έχουν έξω τραπεζάκια και να σερβίρουν καφέ. Ο δρόμος είχε ελάχιστο κόσμο, το τραμ λόγω έργων μετρό δεν περνάει προσωρινά από την vitosha , όποτε μόνο με τα πόδια μπορεί κάποιος να μετακινηθεί .Το κρύο άρχιζε να δυναμώνει ,σταματάω ανάμεσα σε δυο πολυτελέστατες βιτρίνες σε μια γριούλα που πουλούσε σκουφάκια ,αγοράζω ένα για να σκεπάσω τα παγωμένα μου αυτιά. Είχα φάει κώλυμα με το bingo ένα διάστημα , εθιστικο παιχνίδι. Στο τέρμα της οδού αν κοιτάξεις ευθεία, βρίσκεται το NDK ,πολιτιστικό κέντρο ,πολλαπλών χρήσεων.
Επειδή εμένα κοντά συχνά επισκεπτόμασταν την πολύ όμορφη πλατειά που βρίσκεται μπροστά από το πολιτιστικό κέντρο .Στο τέλος της πλατειάς και πίσω από το πολιτιστικό κέντρο υπάρχει μια πεζογέφυρα που την ενώνει με το Hilton, ίσως το καλύτερο ξενοδοχείο αυτή τη στιγμή στην Σόφια .Στα τέλη της δεκαετίας του 80 ο δρόμος που βρίσκεται από την αριστερή πλευρά του NDK μάζευε όλα τα κατακάθια της πόλης ,τώρα βέβαια ήταν γεμάτος με καταστήματα που στις βιτρίνες τους έβλεπες συνολακια με τετραψήφια νούμερα. Συνεχίζοντας την περιπλάνηση μου σε γνώριμα μονοπάτια στρίβω στην hrbotev και περπατώντας αργά αργά μιας και κάθε γωνία του δρόμου μου θύμιζε κάτι φτάνω στην οδό parcevic ,κοντοστέκομαι μπροστά σε μια παλιά οικοδομή ,τα μάτια μου βουρκώνουν λες και έβλεπα το μεγαλύτερο αξιοθέατο του κόσμου .Όμορφες εικόνες περνάνε ενστικτωδώς μέσα από το μυαλό μου. Η πολυκατοικία που εμένα τότε ήταν μια μικρογραφία της βουλγάρικης κοινωνίας ,στον ισόγειο έμενε η νοσταλγός του παρελθόντος που από συνήθεια λόγω του ρόλου του καρφιού που είχε στην κομουνιστική Βουλγαρία παρακολουθούσε ποιος έμπαινε και ποιος έβγαινε στο κτίριο ,στο πρώτο και στο δεύτερο ο οικογενειάρχης που πάλευε καθημερινά για το μεροκάματο και έβλεπε ότι πολύ γρήγορα το όνειρο του καπιταλισμού άρχιζε να ξεθωριάζει, στον τρίτο η τσαχπίνα νοσοκόμα όλο χάρη και cas dorean paichnidia toy kazino νάζι ,στον τέταρτο ο τσόγλανος έλληνας φοιτητής, στον πέμπτο ο νεόπλουτος επιχειρηματίας που όλο καμάρι οδηγούσε την καινούργια του BMW,και η συνταξιούχος που νοίκιαζε ένα δωμάτιο για να αυξήσει το εισόδημα της. Ήταν πολλοί τότε ,συγγενείς κυρίως , που αν είχαν δυο σπίτια μαζευόντουσαν σε ένα για να μπορούν να νοικιάζουν το άλλο ώστε να έχουν ένα προσθετό εισόδημα , δύσκολες καταστάσεις. Το σπίτι μου ήταν σε πολύ καλή κατάσταση παρότι το κτίριο είναι 60 χρόνων περίπου , το πολύ θετικό που είχε όμως και αυτό που ζήλευαν και οι περισσότεροι ήταν η τοποθεσία του μιας και είναι στην καρδιά του κέντρου. Στην είσοδο του ξενοδοχείου βλέπω τον κύριο Γιάννη cas casino kos που το μεσημεράκι είχαμε πιει παρέα ένα καφέ στην καφετέρια του ξενοδοχείου. , εδώ είναι τα ωραία απόψε» ,στην αίθουσα του καζίνο του ξενοδοχείου λοιπόν γινόντουσαν καλλιστεία για ποιο λόγο τα κάνανε δεν κατάλαβα αλλά λίγη σημασία είχε ,έτσι μου λύθηκε και η απορία του πήγαινε έλα καλλίγραμμων γυναικών στο ξενοδοχείο.
Μια ανατριχίλα που έπιασε όλο μου το κορμί από τον δυνατό αέρα που άρχιζε να φυσάει με “ξυπνάει” απότομα και συνειδητοποιώ ότι πλησίαζε η ώρα που θα συναντούσα τον zoro νούμερο 1. Ο zoro δεν είναι βούλγαρος ,Σερραίος ελληναράς είναι που από το 93 μένει μόνιμα στην Σόφια .Γιώργο το λένε το παιδί ,zoro είναι το χαϊδευτικό του georgi στα βουλγάρικα και με τα χρόνια πια τον φωνάζουν έτσι .Με υποδέχτηκαν στο σπίτι τους στο lozenec,με την γυναίκα του την galya, και τον μικρό Βασιλάκη .Έξυπνο παιδί, μαζί με της σπουδές του ψαχνόταν και επαγγελματικά, τα έχει καταφέρει μια χαρά και χάρηκα πολύ για αυτόν. Η ώρα όμως είχε περάσει ,χαιρετηθήκαμε και δώσαμε ραντεβού για το καλοκαίρι στην αγαπημένη μας Χαλκιδική Επιστρέφω στο ξενοδοχείο ,λίγη ώρα χαλάρωση και είμαι έτοιμος για μια νυχτερινή βόλτα στους παγωμένους δρόμους της πόλης. Στην είσοδο του ξενοδοχείου βλέπω τον κύριο Γιάννη cas casino kos που το μεσημεράκι είχαμε πιει παρέα ένα καφέ στην καφετέρια του ξενοδοχείου. , εδώ είναι τα ωραία απόψε» ,στην αίθουσα του καζίνο του ξενοδοχείου λοιπόν γινόντουσαν καλλιστεία για ποιο λόγο τα κάνανε δεν κατάλαβα αλλά λίγη σημασία είχε ,έτσι μου λύθηκε και η απορία του πήγαινε έλα καλλίγραμμων γυναικών στο ξενοδοχείο.
Για να κάνω το χατίρι στον κύριο Γιάννη (άλλο που δεν ήθελα βέβαια) ακολούθησα την παρέα του στην αίθουσα , «για ένα ποτάκι μόνο» του λέω ,το ένα ποτό όμως έφερε το άλλο και τα 16 πανέμορφα κορίτσια δεν σε “άφηναν” με τίποτα να φύγεις. Οι βουλγάρες κατά γενική ομολογία είναι όμορφες γυναίκες , με όμορφα χαρακτηριστικά όπως και όλες οι γυναίκες που προέρχονται από την ανατολική Ευρώπη. Την διάφορα που είδα σε σχέση με το παρελθόν είναι η ποιο προσεγμένη εμφάνιση και το μοντέρνο ντύσιμο , καθώς όλα αυτά τα χρόνια έμαθαν τι είναι η μόδα και ότι η γούνα βρε αδελφέ δεν πάει με τζιν παντελόνι και αθλητικά παπούτσια!. Το να είσαι έλληνας εκείνα τα χρόνια στην Βουλγαρία ήταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα ,κατά πλειοψηφία οι βούλγαροι μας εκτιμούσαν (κυρίως ο γυναικείος πληθυσμός) ,υπήρχαν βέβαια και ορισμένοι που μας ζήλευαν ή μας μισούσαν αλλά ήταν πολύ μικρό ποσοστό. Αν ήθελες λοιπόν να “ρίξεις” μια κοπέλα το ότι ήσουν έλληνας ήταν το πρώτο μεγάλο και σημαντικό βήμα ,τα υπόλοιπα ήταν στο χέρι του καθενός.
Οι βουλγάρες δεν είχαν και δεν έχουν και πολύ καλή φήμη ,αδικαιολόγητα φυσικά αλλά δυστυχώς έτσι είναι,κακες προκαταληψεις.Αν ήθελες λοιπόν να προκαλέσεις καρδιοπάθειες στην αγαπημένη σου μανούλα ήταν πολύ ευκολο,απλα τις έλεγες ότι έχεις σχέση με βουλγαρα,τι πιο φυσικό δηλαδή για έναν νέο που σπουδάσει στην συγκεκριμένη χώρα. Έτσι και η μανά ενός κολλητού επί δυο χρόνια με έπαιρνε σχεδόν καθημερινά τηλέφωνο για να μάθει για τον γιόκα της και την «ξεβράκωτη» που τον τύλιξε και του καταστρέφει το μέλλον, παρακινώντας μας να τον πείσω να την παρατήσει ,αστεία πράγματα. Η κρίσιμη στιγμή λοιπόν είχε φτάσει, το στέμμα το κέρδισε το αουτσάιντερ και αφού την ακούσαμε με δάκρυα στα μάτια να ευχαριστεί μπαμπα,μαμα,αδελφια,ξαδελφια κλπ μια όμορφη βραδιά με πολύ χαβαλέ και τις ατάκες του κυρ Γιάννη να προσφέρουν άφθονο γέλιο είχε περάσει ,βγαίνοντας από την αίθουσα και περνώντας μέσα από το καζίνο ένα τραπέζι blackjack μου “έκλεισε το μάτι” αλλά αντιστάθηκα στην πρόκληση , λίγο πιο πέρα όμως και με δικαιολογία το μισογεμάτο ποτήρι ουίσκι που κρατούσα σταματάω σε έναν “κλέφτη” . Ενώ το μηχάνημα μου έτρωγε αργά αλλά σταθερά το πενηντάρικο το μυαλό μου ταξίδευε στο παρελθόν. Εκεί που βρίσκεται τώρα το καζίνο κάποτε υπήρχε ένα από τα πιο ωραία καφέ της πόλης ,εκεί είχαμε δώσει και το πρώτο μας ραντεβού με την nadya , οι βούλγαροι λόγω των οικονομικών δυσκολιών που είχαν ήταν άνθρωποι στερημένοι και όταν εύρισκαν ευκαιρία δεν την έχαναν ,έτσι και η nadya όταν πήρε τον κατάλογο να διαλέξει τι θα πάρει ,επέλεξε με βάση την τιμή (δηλαδή το ποιο ακριβό) για κακή της τύχη όμως ο ποιο ακριβώς καφές (στοίχιζε όσο το Ό του μισθού) ήταν ο ιρλανδέζικος ( αν δεν κάνω λάθος έχει ρούμι μέσα) τον οποίο και τελικά δεν μπόρεσε να πιει .Καλώς ή κακώς υπήρχαν και τέτοιες γυναίκες που σε έβλεπαν στην τσέπη και σαν εισιτήριο για την παραδεισένια για αυτούς τότε Ελλάδα .Ποτέ δεν παρεξηγιόμουν όμως,τις αντιμετώπιζα πάντα με κατανόηση και χιούμορ. Για να κάνω το χατίρι στον κύριο Γιάννη (άλλο που δεν ήθελα βέβαια) ακολούθησα την παρέα του στην αίθουσα , «για ένα ποτάκι μόνο» του λέω ,το ένα ποτό όμως έφερε το άλλο και τα 16 πανέμορφα κορίτσια δεν σε “άφηναν” με τίποτα να φύγεις. Οι βουλγάρες κατά γενική ομολογία είναι όμορφες γυναίκες , με όμορφα χαρακτηριστικά όπως και όλες οι γυναίκες που προέρχονται από την ανατολική Ευρώπη.
Την διάφορα που είδα σε σχέση με το παρελθόν είναι η ποιο προσεγμένη εμφάνιση και το μοντέρνο ντύσιμο , καθώς όλα αυτά τα χρόνια έμαθαν τι είναι η μόδα και ότι η γούνα βρε αδελφέ δεν πάει με τζιν παντελόνι και αθλητικά παπούτσια!. Το να είσαι έλληνας εκείνα τα χρόνια στην Βουλγαρία ήταν ένα μεγάλο πλεονέκτημα ,κατά πλειοψηφία οι βούλγαροι μας εκτιμούσαν (κυρίως ο γυναικείος πληθυσμός) ,υπήρχαν βέβαια και ορισμένοι που μας ζήλευαν ή μας μισούσαν αλλά ήταν πολύ μικρό ποσοστό. Αν ήθελες λοιπόν να “ρίξεις” μια κοπέλα το ότι ήσουν έλληνας ήταν το πρώτο μεγάλο και σημαντικό βήμα ,τα υπόλοιπα ήταν στο χέρι του καθενός.
Μ αυτά και με εκείνα η πρώτη μέρα είχε περάσει και ανεβαίνοντας στο δωμάτιο για να ξεκουραστώ ένοιωθα παρά πολύ όμορφα. Το επόμενο πρωί σηκώθηκα νωρίς και αφού πήρα το πρωινό που παρεμπιπτόντως για το όνομα του ξενοδοχείου και για τα λεφτά cas kazino malta ilikia που πληρώνεις δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα βγαίνω για να συναντήσω τον zoro νούμερο 2. Με τον zoro κάνουμε την ίδια δουλεία γνωριστήκαμε πριν χρόνια στην Θεσσαλονίκη και από τότε έχουμε άριστη συνεργασία , είναι από τους βούλγαρους που είδαν τα οφέλη της αλλαγής του καθεστώτος και ζει πραγματικά το όνειρο του . Σπίτι στην καλύτερη περιοχή ,ωραίο αυτοκίνητο ,ταξίδια σε όλο τον κόσμο μανιώδης γκατσετακιας, με λίγα λόγια πράγματα που πριν 15 χρόνια δεν μπορούσε να τα φανταστεί, όλα αυτά βέβαια μέσα από πολύ δουλεία και θυσίες .Τα είπαμε για λίγη ώρα , ανταλλάξαμε πληροφορίες και χαιρετηθήκαμε . Φεύγοντας με κατεύθυνση την rakovski ακούω κάποιον να με φωνάζει ,ήταν ο nikolay με τον οποίο έχουμε γνωριστεί τυχαία στην Θεσσαλονίκη ,έχει μαγαζιά με ρούχα και κατεβαίνει κάθε εβδομάδα να αγοράσει ρούχα από τα κινέζικα.
Φεύγοντας με έπιασαν τα γέλια βλέποντας την βιτρίνα του να γράφει με μεγάλα γράμματα modaItalia. Συνεχίζοντας ακάθεκτος το περπάτημα στην rakovski φτάνω σε μια πολύ γνώριμη γειτονία ,στην διασταύρωση με την οδό ham και λίγα σπίτια ποιο μέσα έμενε ο Κλέων. Ο Κλέων σε ηλικία 20 χρόνων παρατάει γυναίκα και παιδιά και ανεβαίνει στα βουνά όπως και πολλοί άλλοι έλληνες για να πολεμήσει για τα ιδανικά του .Ένα σοβαρό τραύμα μετά από λίγα χρόνια τον οδήγησε σε ένα βουλγαρικό νοσοκομείο όπου εκεί τον βρήκε και η λήξη του εμφύλιου. Τρόπος να γυρίσει στην πατρίδα δεν υπήρχε και έμεινε στην Σόφια πάντα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα γυρνούσε στην οικογένεια του.
Οι βουλγάρες δεν είχαν και δεν έχουν και πολύ καλή φήμη ,αδικαιολόγητα φυσικά αλλά δυστυχώς έτσι είναι,κακες προκαταληψεις.Αν ήθελες λοιπόν να προκαλέσεις καρδιοπάθειες στην αγαπημένη σου μανούλα ήταν πολύ ευκολο,απλα τις έλεγες ότι έχεις σχέση με βουλγαρα,τι πιο φυσικό δηλαδή για έναν νέο που σπουδάσει στην συγκεκριμένη χώρα. Έτσι και η μανά ενός κολλητού επί δυο χρόνια με έπαιρνε σχεδόν καθημερινά τηλέφωνο για να μάθει για τον γιόκα της και την «ξεβράκωτη» που τον τύλιξε και του καταστρέφει το μέλλον, παρακινώντας μας να τον πείσω να την παρατήσει ,αστεία πράγματα. Η κρίσιμη στιγμή λοιπόν είχε φτάσει, το στέμμα το κέρδισε το αουτσάιντερ και αφού την ακούσαμε με δάκρυα στα μάτια να ευχαριστεί μπαμπα,μαμα,αδελφια,ξαδελφια κλπ μια όμορφη βραδιά με πολύ χαβαλέ και τις ατάκες του κυρ Γιάννη να προσφέρουν άφθονο γέλιο είχε περάσει ,βγαίνοντας από την αίθουσα και περνώντας μέσα από το καζίνο ένα τραπέζι blackjack μου “έκλεισε το μάτι” αλλά αντιστάθηκα στην πρόκληση , λίγο πιο πέρα όμως και με δικαιολογία το μισογεμάτο ποτήρι ουίσκι που κρατούσα σταματάω σε έναν “κλέφτη” .
Ενώ το μηχάνημα μου έτρωγε αργά αλλά σταθερά το πενηντάρικο το μυαλό μου ταξίδευε στο παρελθόν.
| Παιχνίδι | Ελάχιστη Ηλικία | Συνήθης περιοχή στο καζίνο |
|---|---|---|
| Ρουλέτα | 21 έτη | Κύρια αίθουσα |
| Μπλακτζακ | 21 έτη | Πίνακες υψηλών στοιχημάτων |
| Ποκερ (Cash Game) | 21 έτη | Αποκλειστική αίθουσα ποκερ |
| Κουλοχέριδες (Slots) | 21 έτη | Ζώνη αυτοματισμών |
| Παιχνίδια με Κάρτες Bingo | 18 έτη* | Διαφορετικός χώρος/διαδικτυακά |
Εκεί που βρίσκεται τώρα το καζίνο κάποτε υπήρχε ένα από τα πιο ωραία καφέ της πόλης ,εκεί είχαμε δώσει και το πρώτο μας ραντεβού με την nadya , οι βούλγαροι λόγω των οικονομικών δυσκολιών που είχαν ήταν άνθρωποι στερημένοι και όταν εύρισκαν ευκαιρία δεν την έχαναν ,έτσι και η nadya όταν πήρε τον κατάλογο να διαλέξει τι θα πάρει ,επέλεξε με βάση την τιμή (δηλαδή το ποιο ακριβό) για κακή της τύχη όμως ο ποιο ακριβώς καφές (στοίχιζε όσο το Ό του μισθού) ήταν ο ιρλανδέζικος ( αν δεν κάνω λάθος έχει ρούμι μέσα) τον οποίο και τελικά δεν μπόρεσε να πιει .Καλώς ή κακώς υπήρχαν και τέτοιες γυναίκες που σε έβλεπαν στην τσέπη και σαν εισιτήριο για την παραδεισένια για αυτούς τότε Ελλάδα .Ποτέ δεν παρεξηγιόμουν όμως,τις αντιμετώπιζα πάντα με κατανόηση και χιούμορ. Μ αυτά και με εκείνα η πρώτη μέρα είχε περάσει και ανεβαίνοντας στο δωμάτιο για να ξεκουραστώ ένοιωθα παρά πολύ όμορφα. Το επόμενο πρωί σηκώθηκα νωρίς και αφού πήρα το πρωινό που παρεμπιπτόντως για το όνομα του ξενοδοχείου και για τα λεφτά cas kazino malta ilikia που πληρώνεις δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα βγαίνω για να συναντήσω τον zoro νούμερο 2. Με τον zoro κάνουμε την ίδια δουλεία γνωριστήκαμε πριν χρόνια στην Θεσσαλονίκη και από τότε έχουμε άριστη συνεργασία , είναι από τους βούλγαρους που είδαν τα οφέλη της αλλαγής του καθεστώτος και ζει πραγματικά το όνειρο του .
Σπίτι στην καλύτερη περιοχή ,ωραίο αυτοκίνητο ,ταξίδια σε όλο τον κόσμο μανιώδης γκατσετακιας, με λίγα λόγια πράγματα που πριν 15 χρόνια δεν μπορούσε να τα φανταστεί, όλα αυτά βέβαια μέσα από πολύ δουλεία και θυσίες .Τα είπαμε για λίγη ώρα , ανταλλάξαμε πληροφορίες και χαιρετηθήκαμε . Φεύγοντας με κατεύθυνση την rakovski ακούω κάποιον να με φωνάζει ,ήταν ο nikolay με τον οποίο έχουμε γνωριστεί τυχαία στην Θεσσαλονίκη ,έχει μαγαζιά με ρούχα και κατεβαίνει κάθε εβδομάδα να αγοράσει ρούχα από τα κινέζικα.
Φεύγοντας με έπιασαν τα γέλια βλέποντας την βιτρίνα του να γράφει με μεγάλα γράμματα modaItalia. Συνεχίζοντας ακάθεκτος το περπάτημα στην rakovski φτάνω σε μια πολύ γνώριμη γειτονία ,στην διασταύρωση με την οδό ham και λίγα σπίτια ποιο μέσα έμενε ο Κλέων. Ο Κλέων σε ηλικία 20 χρόνων παρατάει γυναίκα και παιδιά και ανεβαίνει στα βουνά όπως και πολλοί άλλοι έλληνες για να πολεμήσει για τα ιδανικά του .Ένα σοβαρό τραύμα μετά από λίγα χρόνια τον οδήγησε σε ένα βουλγαρικό νοσοκομείο όπου εκεί τον βρήκε και η λήξη του εμφύλιου.
Τρόπος να γυρίσει στην πατρίδα δεν υπήρχε και έμεινε στην Σόφια πάντα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα γυρνούσε στην οικογένεια του.
